Vers 1: Alle profeten vóór de Heilige Profeet (sa) zijn overleden

De Heilige Koran verklaart ondubbelzinnig dat Jezus (as) is overleden, net als alle andere profeten vóór de Heilige Profeet Mohammed (sa). Een van de meest duidelijke bewijzen hiervoor is te vinden in het volgende vers:

وَمَا مُحَمَّدٌ اِلَّا رَسُوۡلٌ ۚ قَدۡ خَلَتۡ مِنۡ قَبۡلِہِ الرُّسُلُ ؕ اَفَا۠ئِنۡ مَّاتَ اَوۡ قُتِلَ انۡقَلَبۡتُمۡ عَلٰۤی اَعۡقَابِکُمۡ

“En Mohammed is slechts een boodschapper. Waarlijk, alle boodschappers vóór hem zijn heengegaan. Zult gij u dan op de hielen omkeren als hij sterft of gedood wordt?” (3:145)

Dit vers maakt duidelijk dat alle profeten die vóór de Heilige Profeet Mohammed (sa) kwamen, zijn heengegaan. Het Arabische woord dat hiervoor wordt gebruikt, is “khalat”, afgeleid van het werkwoord “khala”. Hoewel sommigen beweren dat dit woord slechts “voorbijgaan” betekent en niet noodzakelijk “overlijden”, wordt in gerenommeerde Arabische woordenboeken zoals Lisan-ul-Arab en Taj-ul-Urus bevestigd dat wanneer “khalat” wordt gebruikt met betrekking tot een levend wezen, het altijd “overlijden” betekent:

خَلَا فُلَانٌ اِذَا مَاتَ

“Heengaan (khalat) van iemand, (vindt plaats) wanneer diegene overlijdt.” (Lisan-ul-Arab, Ibn Manzur, p. 1258)

Bovendien legt Allah zelf in hetzelfde vers uit dat “khalat” een tweevoudige betekenis heeft: اَفَا۠ئِنۡ مَّاتَ اَوۡ قُتِلَ, oftewel “sterven” of “gedood worden”, die beide de dood omvatten. Aangezien de Heilige Koran met de woorden وما قتلوه ontkent dat Jezus (as) werd gedood, blijft er slechts één mogelijkheid over: Jezus (as) stierf een natuurlijke dood.

De Beloofde Messias (as) ging zelfs zover om een beloning van 1000 roepies uit te loven aan eenieder die vanuit de Heilige Koran, Hadith, uitspraken van metgezellen of andere islamitische literatuur kon aantonen dat “khalat” kan betekenen dat iemand met zijn fysieke lichaam ten hemel is gestegen.

Sommigen beweren dat dit vers niet naar alle profeten verwijst, maar slechts naar sommige of bepaalde profeten. Dit argument is echter ongegrond. In het vers wordt het woord الرسل (ar-rusul) gebruikt, wat in de Arabische grammatica bekend staat als ال استغراق (al istighraq), dat alles omvat waarover wordt gesproken. Net zoals الحمد لله (Al-hamdu lillah) verwijst naar alle lof die Allah toebehoort en niet slechts naar een deel ervan. (Een grammaticale uitleg is hier te vinden: “Types of أل “al” in Arabic” https://k2knyc.com/2019/09/03/types-of-%D8%A3%D9%84-al-in-arabic/)

Bovendien zou, gezien de context, de betekenis van het vers volledig verloren gaan als we het op die manier zouden interpreteren. Het vers zou dan suggereren dat Mohammed (sa) slechts een boodschapper was en dat hij stierf zoals slechts “sommige” profeten uit het verleden. Het doel van het vers is juist om duidelijk te maken dat het sinds het begin de Sunnah (gewoonte) van Allah is geweest om al Zijn profeten te laten sterven, en dat ook onze geliefde Profeet Mohammed (sa) zou sterven. Zelfs als één profeet niet was gestorven, zou dit het punt van het vers ontkrachten.

De Ahadith vermelden dat op het moment van het overlijden van de Heilige Profeet (sa), de metgezellen bijeenkwamen, diep geschokt door het feit dat hun Meester was teruggekeerd naar zijn Schepper. Sommige metgezellen, zoals Umar (ra), gingen zelfs zover te verklaren: “Degene die zegt dat de Profeet is gestorven; ik zal zijn nek doorsnijden.” Op dat cruciale moment verscheen Abu Bakr (ra) en citeerde dit krachtige vers: “En Mohammed is slechts een boodschapper. Waarlijk, alle boodschappers vóór hem zijn heengegaan. Zult gij u dan op de hielen omkeren als hij sterft of gedood wordt?” Volgens de Hadith begon iedereen dit vers te reciteren nadat Abu Bakr (ra) het had aangehaald, en werd het voor allen duidelijk dat de Profeet (sa) werkelijk was overleden. (Sahih al-Bukhari, Hadith 3667 en 3668)

Dit opmerkelijke incident staat bekend als de eerste Ijma, of instemmigheid, van de metgezellen van de Heilige Profeet (sa). Ze waren er vast van overtuigd dat de Profeet (sa) stierf zoals alle profeten vóór hem. Zou iemand hierna nog kunnen beweren dat Jezus (as) in leven was? Het is veelzeggend dat geen van de metgezellen deze bewering deed. Het vers is ondubbelzinnig: alle profeten, inclusief Jezus (as), zijn overleden.

Vers 2: Jezus was slechts een boodschapper

De Heilige Koran benadrukt herhaaldelijk dat Jezus (as) een mens en boodschapper was, net als alle andere profeten vóór hem. Een bijzonder duidelijk vers in dit verband is:

مَا الۡمَسِیۡحُ ابۡنُ مَرۡیَمَ اِلَّا رَسُوۡلٌ ۚ قَدۡ خَلَتۡ مِنۡ قَبۡلِہِ الرُّسُلُ ؕ وَاُمُّہٗ صِدِّیۡقَۃٌ ؕ کَانَا یَاۡکُلٰنِ الطَّعَامَ

“De Messias, de zoon van Maria was slechts een boodschapper; voorzeker, alle boodschappers vóór hem zijn heengegaan. En zijn moeder was een waarheidslievende vrouw. Zij plachten beiden voedsel tot zich te nemen.” (5:76)

In dit vers verklaart Allah ondubbelzinnig dat Jezus (as) een mens en boodschapper was en is overleden, net als alle andere profeten vóór hem. Als men zou beweren dat het vergelijkbare vers met betrekking tot de Heilige Profeet Mohammed (sa) slechts betekent dat sommige profeten vóór hem zijn overleden, dan zouden er logischerwijs ook sommige profeten vóór Jezus (as) in leven moeten zijn. Het feit dat Allah dezelfde bewoordingen gebruikt in beide gevallen, toont aan dat alle boodschappers vóór hen zijn overleden.

Dit is echter niet het enige bewijs dat Allah ons in dit vers geeft. Hij vermeldt ook:

وَأُمُّهُ صِدِّيقَةٌ ۖ كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ

“En zijn moeder was een waarheidslievende vrouw. Zij plachten beiden voedsel tot zich te nemen.”

Door te vermelden dat Jezus (as) en zijn moeder in het verleden voedsel aten, geeft Allah aan dat zij nu niet meer eten. Tegelijkertijd zegt Allah:

وَمَا جَعَلْنَاهُمْ جَسَدًا لَا يَأْكُلُونَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوا خَالِدِينَ

“En Wij maakten hun lichaam (van profeten) niet zodanig dat zij geen voedsel behoefden te gebruiken, evenmin dat zij voor eeuwen konden blijven leven.” (21:9)

Hiermee maakt Allah duidelijk dat de lichamen van profeten niet zonder voedsel in leven kunnen blijven. Als Jezus (as) dus levend in de hemel zou zijn met zijn fysieke lichaam, zou het volgens de Heilige Koran noodzakelijk zijn dat hij voedsel zou eten. Echter, door te vermelden dat Jezus (as) in het verleden voedsel at, geeft Allah aan dat hij is overleden. Bovendien zegt Allah in dit vers: “Evenmin dat zij voor eeuwen konden blijven leven.” Hoe kan iemand na dit krachtige vers nog volhouden dat Jezus (as) eeuwenlang in leven bleef?

Het enige mogelijke tegenargument zou kunnen zijn: “Allah is Almachtig!” Hoewel wij zeker geloven in Allah’s almacht, geloven wij ook dat Allah nooit iets zou doen dat in strijd is met Zijn Heilige Woord, de Koran. De Heilige Koran is de perfecte wet die Allah Zelf heeft gebracht. Waarom zou Allah dan tegen Zijn eigen wet ingaan? Het is de Sunnah van Allah dat Hij Zijn profeten liet sterven. Hij heeft nooit iemand een eeuwig leven geschonken, zelfs niet aan de Heilige Profeet Mohammed (sa). Als iemand zou beweren dat Jezus (as) hierop een uitzondering vormt, moet men bedenken dat Allah Jezus (as) samen met zijn moeder noemt. Als de een voedsel eet, dan eet de ander ook. Dus als Jezus (as) in leven zou zijn, zou zijn moeder dat ook moeten zijn.

Samenvattend bevestigt dit vers krachtig dat Jezus (as), net als alle andere profeten, een sterfelijk mens was die onderworpen was aan de natuurwetten die Allah heeft ingesteld. Zijn overlijden past binnen het patroon van profeetschap dat in de Heilige Koran wordt geschetst en onderstreept de eenheid en consistentie van Allah’s boodschap door de eeuwen heen.

Vers 3: De getuigenis van Jezus (as) op de Dag des Oordeels

De Heilige Koran beschrijft een opmerkelijke conversatie tussen Allah en Jezus (as) die zal plaatsvinden op de Dag des Oordeels:

وَاِذۡ قَالَ اللّٰہُ یٰعِیۡسَی ابۡنَ مَرۡیَمَ ءَاَنۡتَ قُلۡتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُوۡنِیۡ وَاُمِّیَ اِلٰہَیۡنِ مِنۡ دُوۡنِ اللّٰہِ ؕ قَالَ سُبۡحٰنَکَ مَا یَکُوۡنُ لِیۡۤ اَنۡ اَقُوۡلَ مَا لَیۡسَ لِیۡ ٭ بِحَقٍّ ؕ؃ اِنۡ کُنۡتُ قُلۡتُہٗ فَقَدۡ عَلِمۡتَہٗ ؕ تَعۡلَمُ مَا فِیۡ نَفۡسِیۡ وَلَاۤ اَعۡلَمُ مَا فِیۡ نَفۡسِکَ ؕ اِنَّکَ اَنۡتَ عَلَّامُ الۡغُیُوۡبِ ﴿۱۱۷﴾ مَا قُلۡتُ لَہُمۡ اِلَّا مَاۤ اَمَرۡتَنِیۡ بِہٖۤ اَنِ اعۡبُدُوا اللّٰہَ رَبِّیۡ وَرَبَّکُمۡ ۚ وَکُنۡتُ عَلَیۡہِمۡ شَہِیۡدًا مَّا دُمۡتُ فِیۡہِمۡ ۚ فَلَمَّا تَوَفَّیۡتَنِیۡ کُنۡتَ اَنۡتَ الرَّقِیۡبَ عَلَیۡہِمۡ ؕ وَاَنۡتَ عَلٰی کُلِّ شَیۡءٍ شَہِیۡدٌ ﴿۱۱۸﴾

“En wanneer Allah zal zeggen: “O Jezus, zoon van Maria, hebt gij tot de mensen gezegd: ‘Beschouwt mij en mijn moeder als twee Goden naast Allah,’? zal hij antwoorden: “Heilig zijt Gij! Ik zou nooit kunnen zeggen, waarop ik geen recht had. Indien ik het had gezegd zoudt Gij het zeker hebben geweten. Gij weet, wat in mijn innerlijk is en ik weet niet, wat in U is. Gij zijt de Kenner van het onzienlijke. Ik zeide niets tot hen, dan hetgeen Gij mij hebt geboden: “Aanbidt Allah, mijn Heer en uw Heer.” En ik was getuige van hen, zolang ik in hun midden verbleef, maar nadat Gij mij deedt sterven, waart Gij de Bewaker over hen en Gij zijt Getuige van alle dingen.” (5:117-118)

In dit vers wordt een gesprek tussen Allah en Jezus (as) vermeld dat zal plaatsvinden op de Dag des Oordeels. Wat als eerste opvalt, is dat Jezus (as) volgens dit vers volledig onwetend is van de afgoderij van de Christenen. Allah vraagt namelijk aan Jezus (as): “Hebt gij tot de mensen gezegd: ‘Beschouwt mij en mijn moeder als twee Goden naast Allah?” Hierop antwoordt Jezus (as) dat hij nooit zoiets heeft gezegd en dat hij een getuige was van zijn volk, zolang hij in hun midden verbleef. Maar hij is onwetend over hetgeen zij na zijn overlijden deden en dat daarna Allah de Bewaker over hen was.

Het punt dat gemaakt wordt, is dat indien Jezus (as) werkelijk op dit moment in de hemel is en zelf zal terugkeren, hij dit nooit zou kunnen zeggen. De reden hiervoor is dat als hij zelf zou wederkeren, hij de staat van de Christenen zou hebben aanschouwd en hebben gezien dat ze hem als God hebben beschouwd. Zou Jezus (as) werkelijk, na een heel leven onder de afgedwaalde Christenen te hebben geleefd, nog steeds zo’n onwetend antwoord kunnen geven op de Dag des Oordeels?

Jezus (as) gebruikt de woorden “falamma tawaffaitani” (toen u mij deedt sterven). Het woord “tawaffa” wordt hier gebruikt voor het sterven van Jezus (as). Iedereen die bekend is met de Arabische taal weet dat dit woord wordt gebruikt voor het nemen van de zielen, oftewel het overlijden. Het is nooit gebruikt in de context van het levend en lichamelijk naar de hemel verheffen van iemand.

In het Arabische woordenboek Qamus staat vermeld:

الْوَفَاةُ الْمَوْتُ وَتَوَفَّاهُ اللَّـهُ قَبَضَ رُوحَهُ

“Het woord Al-wafat betekent ‘de dood’ en tawaffahu-Allah (het doen van tawaffa door Allah) betekent het in bezit nemen van de ziel (oftewel sterven).” (Al Qamus, p. 1869)

Daarnaast vermeldt Allah in de Heilige Koran:

اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِهَا وَالَّتِي لَمْ تَمُتْ فِي مَنَامِهَا ۖ فَيُمْسِكُ الَّتِي قَضَىٰ عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَيُرْسِلُ الْأُخْرَىٰ إِلَىٰ أَجَلٍ مُسَمًّى ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ

“Allah neemt de zielen van de mensen op wanneer zij sterven en ook van hen die niet sterven tijdens hun slaap. Dan houdt Hij die, die Hij ten dode heeft opgeschreven en zendt de overigen tot een bepaalde tijd (in het lichaam) terug. Hierin zijn stellig tekenen voor een volk dat nadenkt.” (39:43) 

Uit dit vers wordt duidelijk dat “tawaffa” slechts in twee gevallen plaatsvindt: bij de dood en bij slaap. Er is geen derde instantie gegeven, zoals het levend naar de hemel verheven worden. In beide gevallen is het de ziel die wordt genomen en niet het lichaam. Het woord “tawaffa” komt 25 keer voor in de Heilige Koran. In 23 van die gevallen betekent het woord ‘het sterven’ en in twee gevallen ‘slapen’, omdat dat uit de context duidelijk is gemaakt.

Zelfs in het begrafenisgebed gebruiken moslims het woord “tawaffa” voor hun eigen dood:

اللَّـهُمَّ مَن أَحْيَيْتَهُ مِنَّا، فَأَحْيِهِ عَلَى الْإِسْلَامِ، وَمَن تَوَفَّيْتَهُ مِنَّا، فَتَوَفَّهُ عَلَى الْإِيمَانِ

“O Allah, wie Gij leven schenkt van ons, laat hem leven met Islam, en wie Gij doet sterven van ons, laat hem sterven met geloof.” (Sunan Abi Dawud 3201 en Jami` at-Tirmidhi 1024)

De Beloofde Messias (as) schrijft: “In het idioom van de Heilige Koran wordt het woord ’tawaffi’ altijd gebruikt met de betekenis van overlijden en het in bezit nemen van de ziel. Een zeer nauwkeurige studie van zowel oud als modern Arabisch rijm en proza toont aan dat waar dan ook het woord ’tawaffi’ wordt gebruikt voor een mens, en de handeling wordt toegeschreven aan Allah de Glorierijke, het woord ’tawaffi’ onveranderlijk de dood en het in bezit nemen van de ziel betekent. In deze context is er geen enkele instantie waarin dit woord iets anders betekent dan het in bezit nemen van de ziel. Zij die gewend zijn om naar woordenboeken zoals Qamus, Sihah, Sarah, etc. te verwijzen, hebben geen enkele instantie gevonden in de context die wij hebben vermeld, waar een andere betekenis wordt toegeschreven aan het woord ’tawaffi’. Er bestaat niet de geringste aanwijzing dat er een andere betekenis kan worden toegepast.

Toen bestudeerde ik de boeken van Hadith om uit te zoeken of de Heilige Profeet (sa) of zijn metgezellen in één enkele instantie het woord ’tawaffi’ hebben gebruikt voor een mens om een andere betekenis dan de dood en het in bezit nemen van de ziel aan te duiden. Ik heb veel moeite gedaan en aandacht besteed om dit uit te zoeken. Wat ik ontdekte bij het nauwkeurig doornemen van alle bladzijden van de verzamelwerken van Sahih Bukhari, Sahih Muslim, Tirmidhi, Ibn-e-Majah, Abu Dawud, Nasa’i, Darimi, Mu’atta’ en Sharh-us-Sunnah etc., is dat het woord ’tawaffi’ driehonderdveertig keer voorkomt en in geen enkele instantie is gebruikt, noch door de Heilige Profeet (sa), noch door zijn metgezellen, met een andere betekenis dan die van ‘het sterven’ of ‘het in bezit nemen van de ziel’. Ik heb deze boeken aandachtig regel voor regel doorgebladerd en ik kan zeggen dat in elke instantie het woord ’tawaffi’ is gebruikt met de betekenis van het sterven of het in bezit nemen van de ziel. Een aandachtige studie van deze boeken stelt vast dat gedurende het hele leven van de Heilige Profeet (sa), hij het woord ’tawaffi’ geen enkele keer heeft gebruikt met een andere betekenis dan die van de dood of het in bezit nemen van de ziel.” (Izala-e-Auham, Ruhani Khazain, Volume 3, p. 583-585)

In dit vers wordt dus bevestigd dat Jezus (as) is overleden. Het gesprek tussen Allah en Jezus (as) op de Dag des Oordeels, zoals beschreven in dit vers, laat geen ruimte voor twijfel over deze kwestie. Jezus (as) verklaart zelf dat hij stierf en dat Allah daarna de Bewaker over zijn volk was. Deze duidelijke verklaring van Jezus (as), in combinatie met de betekenis van het woord “tawaffa” zoals uitgelegd in de Heilige Koran, Ahadith en Arabische woordenboeken, biedt een overtuigend bewijs dat Jezus (as) een natuurlijke dood stierf en niet levend ten hemel werd opgenomen.

Vers 4: Hemelvaart was niet mogelijk voor de Heilige Profeet (sa)!

De Heilige Koran vermeldt een opmerkelijke uitdaging van de ongelovigen aan de Heilige Profeet Mohammed (sa):

اَوۡ یَکُوۡنَ لَکَ بَیۡتٌ مِّنۡ زُخۡرُفٍ اَوۡ تَرۡقٰی فِی السَّمَآءِ ؕ وَلَنۡ نُّؤۡمِنَ لِرُقِیِّکَ حَتّٰی تُنَزِّلَ عَلَیۡنَا کِتٰبًا نَّقۡرَؤُہٗ ؕ قُلۡ سُبۡحَانَ رَبِّیۡ ہَلۡ کُنۡتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوۡلًا

“Of tenzij gij een huis hebt van goud, of tenzij gij ten hemel stijgt, maar wij zullen in uw hemelvaart niet geloven tenzij gij ons een boek nederzendt dat wij kunnen lezen.” Zeg: “Glorie zij mijn Heer: ik ben slechts mens en boodschapper!” (17:94)

De ongelovigen vroegen de Heilige Profeet (sa) om een teken van zijn waarachtigheid. Een van de tekenen die zij eisten, was: “Tenzij gij ten hemel stijgt”. Ze daagden de Heilige Profeet (sa) uit om tot de hemel op te stijgen als bewijs van zijn waarachtigheid. Hierop antwoordde de Heilige Profeet (sa): “Glorie zij mijn Heer: ik ben slechts mens en boodschapper!” Met andere woorden, omdat de Heilige Profeet (sa) slechts een mens en boodschapper was, was het simpelweg niet mogelijk voor hem om met zijn fysieke lichaam naar de hemel te gaan.

De vraag die nu rijst, is: was Jezus (as) niet ook slechts een mens en boodschapper? Had Jezus (as) meer macht dan de Heilige Profeet (sa)? Waarom zei de Heilige Profeet (sa) dat het voor hem niet mogelijk was om tot de hemel op te stijgen, terwijl Jezus (as) wel meer dan tweeduizend jaar in de hemel kan verblijven? De Heilige Profeet (sa) was een boodschapper voor de gehele mensheid. Een dergelijk teken zou juist in zijn tijd meer nodig zijn geweest!

Sommigen zouden kunnen tegenwerpen dat de Heilige Profeet (sa) tijdens de Miraj (nachtreis) fysiek naar de hemel ging, dus dat het argument niet geldig is. Dit vers weerlegt echter juist het standpunt dat de Heilige Profeet (sa) fysiek naar de hemel ging. Als de Heilige Profeet (sa) tijdens de Miraj daadwerkelijk fysiek naar de hemel was gegaan, dan zou het geen probleem zijn geweest om dit teken opnieuw te tonen als bewijs voor de ongelovigen. Echter, de woorden “Ik ben slechts mens en boodschapper” bewijzen dat het niet mogelijk is voor een mens en boodschapper om fysiek naar de hemel te gaan.

Er zijn ook vele bewijzen dat de Miraj geen fysieke reis naar de hemel was, maar eerder een visioen en een spirituele reis. Een van de belangrijkste bewijzen hiervoor is te vinden in de Heilige Koran zelf:

مَا كَذَبَ الْفُؤَادُ مَا رَأَى

“Het hart loog niet over wat het zag.” (53:12)

Dit vers geeft aan dat de Heilige Profeet (sa) het met zijn hart zag en niet met zijn fysieke ogen, wat impliceert dat de Miraj een spirituele ervaring was en geen lichamelijke reis.

Bovendien zijn er talrijke overleveringen die bevestigen dat de Miraj een visioen was. Bijvoorbeeld, in een Hadith overgeleverd door Hazrat Aisha (ra), de geliefde vrouw van de Heilige Profeet (sa), zegt ze:

مَا فُقِدَ جَسَدُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَلَكِنَّ اللَّهَ أَسْرَى بِرُوحِهِ

“Het lichaam van de Boodschapper van Allah (sa) verliet zijn plaats niet, maar Allah nam zijn ziel mee op reis in hemelvaart.” (Vermeld op verschillende plekken zoals in Sirat ibn Hisham)

Deze en andere soortgelijke overleveringen ondersteunen de interpretatie van de Miraj als een spirituele en visionaire ervaring, in tegenstelling tot een fysieke hemelvaart. (Sahih Muslim, Kitab-ul-Iman, Hadith 259)

Gezien deze context is het duidelijk dat als de Heilige Profeet (sa), het Zegel der Profeten en de beste van de mensheid, niet fysiek ten hemel kon stijgen, dit voor Jezus (as) of enige andere profeet ook niet mogelijk zou zijn geweest. Het idee dat Jezus (as) lichamelijk in de hemel werd opgenomen en daar al meer dan tweeduizend jaar verblijft, druist in tegen de duidelijke leringen van de Heilige Koran over de aard van het profeetschap en de beperkingen van het menselijk bestaan.

Vers 5: De vier beloftes

De Heilige Koran vermeldt een passage waarin Allah vier beloftes doet aan Jezus (as):

إِذْ قَالَ اللهُ يَا عِيسَىٰ إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَرَافِعُكَ إِلَيَّ وَمُطَهِّرُكَ مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَجَاعِلُ الَّذِينَ اتَّبَعُوكَ فَوْقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلَىٰ يَوْمِ الْقِيَامَةِ ۖ ثُمَّ إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأَحْكُمُ بَيْنَكُمْ فِيمَا كُنتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ

“Toen Allah zeide: “O Jezus, ik zal u doen sterven en u tot Mij opheffen en u zuiveren van de ongelovigen, en zal uw volgelingen tot de laatste dag over hen die u niet geloven, doen zegevieren. Dan zal uw terugkeer tot Mij zijn en Ik zal onder u rechtspreken over hetgeen waarin gij verschildet.” (3:56)

Laten we deze vier beloftes nader bekijken:

1.  Ik zal u doen sterven

2.  En u tot Mij opheffen 

3.  En u zuiveren van de ongelovigen

4.  En uw volgelingen tot de laatste dag over hen doen zegevieren

De meeste moslims zijn het erover eens dat de laatste drie beloftes zijn vervuld. Maar wat is er gebeurd met de eerste belofte? De allereerste toezegging was dat Allah Jezus (as) zou doen sterven! Het is inmiddels duidelijk gemaakt dat het woord “tawaffa”, dat ook in dit vers wordt gebruikt, niets anders betekent dan de dood of slaap. Beide betreffen de ziel, en het lichaam heeft niets met dit woord te maken. Deze vorm van het woord “tawaffa” wordt in de Arabische grammatica aangeduid als “Baab Tafa’ul” en er is geen sprake van “Baab Taf’eel”. In Sahih Bukhari, Kitab-ul-Tafsir, staat vermeld dat Ibn Abbas (ra) heeft gezegd:

عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَوْلُهُ: “إِنِّي مُتَوَفِّيكَ” يَقُولُ: إِنِّي مُمِيتُكَ

“De woorden ‘إني متوفيك‘ (inni mutawaffeeka) betekenen ‘ik zal u doen sterven’.” (Sahih Bukhari, Kitab-ut-Tafsir, Soera Al-Ma’idah)

Ibn Abbas (ra) is een metgezel voor wiens kennis van de Heilige Koran de Profeet Mohammed (sa) zelf heeft gebeden met de woorden: ‏اللَّهُمَّ عَلِّمْهُ الْكِتَابَ‏ “O Allah, leer hem de (kennis) van het Boek!” (Sahih Bukhari, Volume 9, Boek 92, Hadith 375)

Laten we nu eerst de context van het vers bespreken. De Joden probeerden Jezus (as) te doden door hem te kruisigen. Dit deden zij omdat in Deuteronomium 21:22-23 staat dat degene die aan het kruis sterft, vervloekt is. De intentie van de Joden was dus om door middel van de kruisiging te bewijzen dat Jezus (as) een valse profeet was (God verhoede). Allah antwoordt op dit plan van de Joden door tegen Jezus (as) te zeggen: “O Jezus, Ik zal u doen sterven”, met nadruk op het woord اني ‘Voorzeker, Ik’. Allah wil hiermee duidelijk maken dat de Joden niet zullen slagen in hun pogingen, en dat Allah zelf Jezus (as) zou doen sterven, oftewel een gewone, natuurlijke dood.

De vraag die nu rijst, is: is het mogelijk dat Allah de laatste drie beloftes heeft vervuld en de eerste belofte meer dan tweeduizend jaar onvervuld heeft gelaten?

Hazrat Mirza Ghulam Ahmad (as) schrijft hierover:

“In dit vers komt ‘Ik zal u doen sterven’ vóór, ‘Ik zal u tot Mij opheffen’, wat aantoont dat de dood plaatsvond vóór de opheffing. Een verder bewijs is dat Allah de Glorierijke heeft gezegd: Na uw dood zal Ik degenen die u volgen doen zegevieren over hen die niet in u geloven, tot aan de Dag des Oordeels. Alle christenen en moslims stemmen ermee in dat deze profetie reeds was vervuld vóór de komst van de Islam, aangezien Allah de Almachtige de Joden ondergeschikt maakte aan de christenen en moslims, en zij eeuwenlang in die ondergeschikte toestand bleven. Het vers kan niet worden opgevat als zou deze ondergeschiktheid plaatsvinden nadat Jezus terugkeert vanuit de hemel.” (Izala-e-Auham, Ruhani Khazain, Volume 3, p. 330, 332)

Deze interpretatie wordt verder ondersteund door het feit dat de volgorde van de beloftes in het vers niet willekeurig is. Allah noemt eerst de dood van Jezus (as), dan zijn verheffing tot Allah, vervolgens zijn zuivering van de ongelovigen, en ten slotte de overwinning van zijn volgelingen tot de Dag des Oordeels. Deze volgorde impliceert een chronologische opeenvolging van gebeurtenissen, waarbij de dood van Jezus (as) voorafgaat aan zijn spirituele verheffing en de triomf van zijn boodschap.

Bovendien, als we aannemen dat Jezus (as) nog steeds lichamelijk in leven is in de hemel en pas zal sterven na zijn terugkeer, zou dit de logica en samenhang van de Koranische belofte verstoren. Het zou betekenen dat Allah de eerste en meest fundamentele belofte – de dood van Jezus (as) – als laatste zou vervullen, na de vervulling van de andere beloftes. Een dergelijke interpretatie lijkt in te druisen tegen de wijsheid en duidelijkheid van Allah’s woord.

Concluderend biedt dit vers een krachtig bewijs dat Jezus (as) een natuurlijke dood stierf, in overeenstemming met de goddelijke belofte en als onderdeel van de vervulling van zijn profetische missie. Door zijn dood te plaatsen vóór zijn spirituele verheffing en de overwinning van zijn boodschap, bevestigt de Heilige Koran de realiteit van Jezus’ (as) menselijkheid en zijn onderworpenheid aan de universele wetten van leven en dood. Tegelijkertijd getuigt het van de waarachtigheid van zijn profeetschap en de blijvende triomf van zijn leringen, die onder zijn volgelingen zouden zegevieren tot de Dag des Oordeels.

Vers 6: Afgoden zijn niet levend

De Heilige Koran maakt duidelijk onderscheid tussen de levende en de levenloze afgoden die naast Hem worden aanbeden:

وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّـهِ لَا يَخْلُقُونَ شَيْئًا وَهُمْ يُخْلَقُونَ، أَمْوَاتٌ غَيْرُ أَحْيَاءِ وَلَا يَشْعُرُونَ أَيَّانَ يُبْعَثُونَ

“Maar degenen die zij naast Allah aanroepen, scheppen niets, want zij zijn zelf geschapen, dood en niet levend, en zij weten niet wanneer zij zullen worden opgewekt.” (16:21-22)

Dit vers benadrukt dat degenen die naast Allah als god worden aangeroepen, niet levend maar dood zijn. Een cruciale implicatie van dit vers is dat Jezus (as), die door meer dan 2 miljard christenen als God wordt aanbeden, ook onder deze categorie valt. Hoewel hij een nobele profeet was, zou zijn aanbidding als goddelijk wezen hem in feite in de rijen van levenloze afgoden plaatsen.

Sommigen beweren dat dit vers alleen verwijst naar afgodsbeelden en niet naar mensen die als goden worden vereerd. Deze interpretatie is echter ongegrond en in strijd met de duidelijke bewoordingen van het vers. Allah vermeldt specifiek: “En zij weten niet wanneer zij zullen worden opgewekt.” Dit kan niet van toepassing zijn op levenloze afgodsbeelden, aangezien alleen wezens die hebben geleefd, kunnen worden opgewekt. Deze zin verwijst duidelijk naar de personen van wie afgodsbeelden worden gemaakt en die ten onrechte als goden worden aanbeden.

Hazrat Mirza Ghulam Ahmad (as), de Beloofde Messias, benadrukt de implicaties van dit vers voor het begrip van Jezus’ (as) status:

“Zie maar hoe duidelijk deze verzen de dood bevestigen van al die menselijke wezens die als goden werden aanbeden door de Joden en Christenen en sommige van de Arabische stammen en tot wie zij smeekbeden verrichtten. Als je nog steeds niet overtuigd bent van de dood van Jezus, zoon van Maria, waarom geef je dan niet gewoon toe dat je niet bereid bent om in de Heilige Koran te geloven?” (Izala-e-Auham, Ruhani Khazain, Deel 3, Pagina 431)

Deze krachtige verklaring daagt de gelovigen uit om de duidelijke leringen van de Heilige Koran over dit onderwerp te accepteren, zelfs als dat betekent dat ze lang gekoesterde overtuigingen over Jezus’ (as) vermeende goddelijkheid en lichamelijke hemelvaart moeten loslaten.

Het is belangrijk op te merken dat de Ahmadiyya Moslim Gemeenschap, in navolging van de leringen van de Beloofde Messias (as), Jezus (as) een hoge status toekent als een gerespecteerde profeet van Allah. Echter, in overeenstemming met de fundamentele islamitische leer van Tawhied (de eenheid van God), verwerpen zij ten stelligste elk begrip van zijn goddelijkheid of verheffing tot de status van levende god naast Allah. In plaats daarvan interpreteren ahmadi-moslims dit vers als een duidelijke bevestiging dat Jezus (as), net als alle andere profeten voor hem, een natuurlijke dood stierf.

Vers 7: Het menselijk leven speelt zich alleen op aarde af

De Heilige Koran beschrijft de cyclus van het menselijk bestaan op een prachtig beknopte en krachtige manier:

قَالَ فِیۡہَا تَحۡیَوۡنَ وَفِیۡہَا تَمُوۡتُوۡنَ وَمِنۡہَا تُخۡرَجُوۡنَ ﴿۲۶

“Hij zeide: ‘Gij zult daarop leven en sterven en gij zult daarvandaan worden opgewekt.'” (7:26)

Dit vers vereist weinig uitleg, want het schetst in duidelijke bewoordingen het pad dat iedere mens bewandelt. We worden geboren op deze aarde, leven ons leven hier, sterven hier en zullen uiteindelijk vanuit deze aarde worden opgewekt op de Dag des Oordeels. Dit is de universele realiteit die van toepassing is op elk menselijk wezen, zonder uitzondering.

In het licht van dit vers rijst de vraag: hoe is het dan mogelijk dat Jezus (as) naar de hemel zou zijn gegaan zonder te sterven? Zou dit niet impliceren dat hij meer dan een gewoon mens was, vrijgesteld van de goddelijke wet die in dit vers wordt uiteengezet?

De Ahmadiyya Moslim Gemeenschap, geleid door de leringen van de Beloofde Messias, Hazrat Mirza Ghulam Ahmad (as), gelooft dat Jezus (as) een sterfelijke profeet was, onderworpen aan dezelfde natuurwetten als alle andere mensen. Zijn missie vervuld hebbende, stierf hij een natuurlijke dood en werd begraven, in afwachting van de Dag der Opstanding, wanneer hij, samen met de hele mensheid, zal worden opgewekt.

Deze interpretatie bevestigt niet alleen de inherente menselijkheid van Jezus (as), maar eert ook de perfecte wijsheid en consistentie van Allah’s ontwerp. Door te erkennen dat Jezus (as) de verschillende fasen van het menselijk bestaan doorliep – geboorte, leven, dood en uiteindelijk opwekking – zoals beschreven in dit vers, behouden we de harmonie en integriteit van de Koranische boodschap.

Bovendien, als we accepteren dat Jezus (as) fysiek levend ten hemel opsteeg en daar meer dan 2000 jaar verblijft, zou dit een afwijking zijn van het duidelijke patroon dat in dit vers wordt geschetst. Het zou hem boven de rest van de mensheid plaatsen en twijfel zaaien over de universaliteit van Allah’s wet. Als zelfs één individu de cyclus van leven, dood en opwekking op aarde kan doorbreken, wat is dan de zekerheid en onvermijdelijkheid ervan voor de rest van ons?

Het is ook belangrijk op te merken dat de Heilige Koran nergens anders een uitzondering op deze regel noemt. Er is geen vers dat suggereert dat Jezus (as) of enig ander individu de in dit vers beschreven volgorde heeft omzeild. Als zo’n monumentale gebeurtenis werkelijk had plaatsgevonden, zou men verwachten dat deze duidelijk en ondubbelzinnig in Allah’s definitieve openbaring zou worden vermeld.

Sterker nog, de Heilige Koran benadrukt herhaaldelijk de menselijkheid van Jezus (as) en alle andere profeten. Het stelt dat zij sterfelijke wezens waren, onderworpen aan de wetten van leven en dood, net als de rest van de schepping van Allah. De Koran zegt bijvoorbeeld:

وَمَا جَعَلْنَاهُمْ جُسُدًا لَا يَأْكُلُونَ الطَّعَامَ وَلَمْ يَكُونُوا خَالِدِينَ.

“En Wij maakten hen (de profeten) niet tot lichamen die niet aten, noch waren zij onsterfelijk.” (21:9)

Dit vers onderstreept het feit dat profeten, inclusief Jezus (as), fysieke wezens waren met lichamelijke behoeften, en dat zij allen de dood ondergingen, zoals bepaald door de goddelijke Wet.

Vers 8: Alleen de ziel kan de hemel binnengaan

یٰۤاَیَّتُہَا النَّفۡسُ الۡمُطۡمَئِنَّۃُ ﴿۲۸﴾ ارۡجِعِیۡۤ اِلٰی رَبِّکِ رَاضِیَۃً مَّرۡضِیَّۃً ﴿ۚ۲۹﴾ فَادۡخُلِیۡ فِیۡ عِبٰدِیۡ ﴿ۙ۳۰﴾ وَادۡخُلِیۡ جَنَّتِیۡ ﴿۳۱

“Maar gij, o ziel in vrede! Keer tot uw Heer terug, verblijd in Allah’s welbehagen. Ga daarom in onder Mijn dienaren, En ga Mijn paradijs binnen.” (89:28-31)

Uit dit vers wordt duidelijk dat het de ziel is die de hemel binnengaat. Nergens in de Heilige Koran of Ahadith kan bewezen worden dat het lichaam de hemel binnen kan gaan. Dit vers onderstreept het belang van de ziel in de islamitische leer en benadrukt dat het uiteindelijk de ziel is die beloond of gestraft wordt in het hiernamaals.

Het is opmerkelijk dat in de beschrijving van de miraj (de hemelvaart) van de Heilige Profeet (sa), zoals vermeld in Sahih Bukhari, staat dat de Heilige Profeet (sa) ook Jezus (as) zag en zijn uiterlijk beschreef:

“Ik zag Mozes, Jezus en Abraham (in Mir’aj). Jezus had een rode gelaatskleur, krullend haar en een brede borst. Mozes had een bruine gelaatskleur, stijl haar en een lange lichaamsbouw alsof hij van de mensen van Az-Zutt was.” (Sahih Bukhari Volume 5, boek 55, Hadith 648)

Tijdens de miraj ontmoette de Heilige Profeet (sa) verschillende profeten uit het verleden. De vraag die hieruit ontstaat is: waren het de zielen van de profeten die de Heilige Profeet (sa) zag, of was Jezus (as) daar als enige aanwezig met zijn menselijke lichaam? Het is onwaarschijnlijk dat Jezus (as) de enige was met zijn fysieke lichaam, terwijl alle andere profeten in de vorm van hun zielen aanwezig waren. Dit incident suggereert dat het de zielen van de profeten waren die de Heilige Profeet (sa) zag, wat aantoont dat Jezus (as) is overleden, net als de andere profeten.

De Heilige Koran bevat vele andere verzen die bewijzen dat Jezus (as) is overleden. Deze acht verzen vormen echter een sterke basis voor deze conclusie. Voor iemand die oprecht op zoek is naar de waarheid, zou zelfs één duidelijk vers uit de Heilige Koran voldoende bewijs moeten zijn.

Het is belangrijk op te merken dat de islamitische leer de uniciteit en goddelijkheid van Allah benadrukt en leert dat alle profeten, inclusief Jezus (as), sterfelijke mensen waren die door Allah waren uitverkoren om Zijn boodschap te verkondigen. De Heilige Koran en Ahadith bieden talrijke bewijzen dat Jezus (as), net als alle andere profeten, een natuurlijke dood is gestorven en niet fysiek ten hemel is opgestegen.